Maxime Buitink
Contemporary art and design
Nederlands
Maxime Buitink (Antwerpen, 19 augustus 1997) is een kunstenaar die werkt op het snijvlak van archeologie, design en hedendaagse kunst. Vanuit een locatiegebonden praktijk onderzoekt hij stedelijke en natuurlijke wateromgevingen, waar hij met behulp van magneetvissen metalen objecten recupereert. Deze handeling fungeert als een vorm van hedendaagse archeologie en een zoektocht naar verborgen sporen van menselijke activiteit.
De gevonden objecten, aangetast door tijd en water, vormen het uitgangspunt van zijn praktijk. Niet als afval, maar als materiële dragers van geschiedenis, gebruik en transformatie. Door ze te verzamelen, te documenteren en te herinterpreteren, creëert hij een dialoog tussen verleden en heden.
Zijn vondsten vertaalt hij naar hedendaagse kunst en designobjecten in polyester. De keuze voor dit materiaal verwijst naar de maritieme wereld van boten en waterinfrastructuur en versterkt de relatie met de omgeving waaruit de objecten afkomstig zijn. De werken balanceren tussen herkenbaarheid en abstractie en onderzoeken hoe verloren functionaliteit kan worden omgezet in een nieuwe vorm en betekenis.
Zijn praktijk onderzoekt hoe verborgen materiële sporen opnieuw zichtbaar worden en een nieuwe aanwezigheid krijgen. Door archeologie, design en hedendaagse kunst met elkaar te verbinden, ontstaan werken die functioneren als nieuwe hoofdstukken binnen een voortdurend veranderend materieel verhaal.
English
Maxime Buitink (Antwerp, 19 August 1997) is an artist working at the intersection of archaeology, design, and contemporary art. Through a site-specific practice, he investigates urban and natural waterways, recovering metal objects through magnet fishing. This act functions as both a form of contemporary archaeology and a search for hidden traces of human activity. The recovered objects, shaped by time and water, form the starting point of his practice. Rather than viewing them as waste, he approaches them as material carriers of history, use, and transformation. By collecting, documenting, and reinterpreting these fragments, he creates a dialogue between past and present. His findings are translated into contemporary art and design objects in polyester. The material refers to the maritime world of boats and water infrastructure, reinforcing the connection to the environments from which the objects originate. The resulting works balance recognition and abstraction while exploring how lost functionality can be transformed into new form and meaning.
His practice investigates how hidden material traces can re-emerge with a renewed presence. By bringing together archaeology, design, and contemporary art, he creates works that become new chapters within an evolving material narrative.